Zàonikavonden CV De Meerpoel na 55 jaar nog altijd springlevend
Terwijl koning Winter Someren stevig in zijn greep houdt en bezoekers zich dik ingepakt richting zaal Centraal begeven, lijkt niemand zich ook maar een seconde te haasten. De kou? Ach, die hoort erbij. Bovendien lonkt binnen de warmte, en niet alleen van de verwarming.
Bij binnenkomst worden de gasten vrolijk opgewacht door de badmeesters van “Zwemskool ’t Meerpoeleke”. De muziek knalt uit de speakers en het inmiddels legendarische “DING DONG, het zwembad gaat golven!” galmt door de speaker. Het aanstekelijke enthousiasme en de scherpe humor van de badmeesters doen hun werk: het publiek staat meteen in de stand “lachen maar”.
En lachen gebeurt er. Veel. Want met een affiche vol gelouterde tonpraters kan dat eigenlijk ook niet anders. Jan Schellekens mag de avond openen en doet dat zoals alleen hij dat kan. Droog, herkenbaar en raak. Zijn buut zet de lachspieren alvast op scherp.
Daarna is het de beurt aan Andy Marcelissen, die als rechercheur de zaal compleet laat ontploffen. Een kunstje dat ook routiniers Berry Knapen en Freddy van den Elzen moeiteloos beheersen.
De verrassing van de avond komt, zoals wel vaker, uit eigen gelederen. De prinsengarde van De Meerpoel pakt dit jaar nét even anders uit. Geen podium vol oud-hoogheden, maar één man alleen: Niels Roijakkers. En alleen voelde hij zich ook, zo bleek uit zijn debuut-buut. Met knap gevoel voor timing en sterk publiek contact deed hij ongezouten zijn verhaal, over hoe hij zich toch een tikkeltje in de steek gelaten voelde. De zaal smulde ervan.
Waar normaal gesproken het laatste woord aan de prins is, grijpt prins Mark de microfoon en bewijst hij opnieuw dat zingen helemaal zijn ding is. En hoe sluit je een 55-jarig jubileum beter af dan met zang en een uitbundige, kolkende polonaise?
Conclusie na 55 jaar Zàonikavonden: De formule is nog springlevend. Op naar de laatste twee voorstellingen volgende week!
Voor foto’s van deze avond, klik hier.